command power

ăpŭd ( apud down to the time of Caesar, Corp. Inscr. I. 30; I. 196; and after 45 B. C. both apud, Inscr. Orell. 206; 818, and aput, ib. 206; 15; 34; another form of apud was apor, Paul. ex Fest. p. 26 Mull. apud, Ritschl, Rib. in Trag. et Com. Rel., Mull. in Lucil., and Dietsch in Sall.; aput, Lachm., Fleck. in Plaut.; both apud and aput, Mull. in Cat. and Rib. in Verg.) [Corssen once regarded apud as connected with apisci, as juxta with jungo, Ausspr. I. p. 335, 1st ed., but afterwards, ib. 2d ed. I. p. 197, he adopted Pott's view, that it was comp. of Sanscr. api, = to, toward, near (Gr. epi), and ad, old form ar, which view the form apor favors, and thus its strict meaning would be on to, unto; v. infra, IV.]; prep. gov. acc., with, at, by, near (regularly with words denoting rest, and primarily of persons, while ad properly designates only direction, motion, extension, etc., and is chiefly used of places; the diff. between apud and penes is given in Paul. ex Fest. p. 22 Mull.: apud et penes in hoc differunt, quod alterum personam cum loco significat, alterum personam et dominium ac potestatem; v. penes, and cf. Nep. Them. 7, 2: ad ephoros Lacedaemoniorum accessit, penes quos summum imperium erat, atque apud eos (v. infra, I. B. 2. a.) contendit, etc.; and for the difference between ad and apud, cf. Lucil. 9, 58 sq. Mull.: apud se longe alid est, neque idem valet ad se: Intro nos vocat ad sese, tenet intus apud se; syn.: ad, prope, coram, inter, in with abl.; rare in early Lat.; very freq. in Plaut., less freq. in Ter., seven times in Verg., five times in Juv., three times in Catull., twice in Ov, and once in Hor. and Prop.; never in Tib. or Pers.; very freq. in Cic., the historians, and the Vulg.).

A.. In designating nearness in respect of persons, with, near: apud ipsum adstas, Att. ap. Non. p. 522, 25:

adsum apud te, genitor,

id. ib. p. 522, 32:

alteram (partem) apud me adponito,

Plaut. Trin. 4, 3, 60:

nunc hic apud te servio,

id. Capt. 2, 2, 62:

scriptorum non magnast copia apud me,

Cat. 68, 33 Mull.:

mane apud me,

Vulg. Gen. 29, 19:

Advocatum habemus apud Patrem,

ib. 1 Joan. 2, 1:

cum in lecto Crassus esset et apud eum Sulpicius sederet,

Cic. de Or. 2, 3, 12; so id. Pis. 26, and id. Rep. 3, 28.—

Esp.

a.. With a pron. or subst., apud me, te, se, aliquem, etc., with me, in my house, etc., in one's house, at the house of a person; Fr. chez moi, chez vous, chez soi, etc.:

Quis heri apud te? Naev., Com. Rel. p. 9 Rib.: dico eum esse apud me,

Plaut. Capt. 3, 2, 15; 4, 2, 73:

hic apud me hortum confodere jussi,

id. Aul. 2, 2, 66:

si commodumst, apud me, sis, volo,

Ter. Heaut. 1, 1, 110:

condixerant cenam apud me, Turp., Com. Rel. p. 108 Rib.: quid nunc virgo? Nempe apud test?

Plaut. Trin. 1, 2, 159:

Quid sibi volunt homines isti apud te?

Vulg. Num. 22, 9; ib. Matt. 26, 18:

cenabis bene apud me,

Cat. 13, 1:

apud me habitavit,

Cic. Clu. 33; id. Verr. 4, 111; 5, 77:

apud te cenavit,

id. Div. in Caecil. 58; id. Verr. 4, 49; id. Cael. 26; id. Deiot. 32:

in curia posita potius quam rure apud te, Titin., Com. Rel. p. 142 Rib.: mane apud me etiam hodie,

Vulg. Jud. 19, 9:

tenet intus apud se,

Lucil. 9, 59 Mull.:

Pompeius petiit, ut secum et apud se essem cotidie,

Cic. Att. 5, 6:

apud se fecit manere,

Vulg. Jud. 19, 7; ib. Luc. 11, 37:

de gladiis, quae apud ipsum erant deprehensa,

Cic. Cat. 3, 10:

Cum postridie apud eundem ventum exspectans manerem,

id. Phil. 1, 8:

mansit apud eum quattuor mensibus,

Vulg. Jud. 19, 2; ib. Act. 28, 14:

apud quem deversatus es,

Cic. Verr. 4, 37: apud nympham Calypsonem, Liv. And. ap. Prisc. p. 685 (cf. Hom. Od. 4, 557: Numphês en megaroisi Kalupsous):

habitasti apud Heium Messanae,

Cic. Verr. 4, 18; id. Cael. 51:

Fuisti apud Laecam illa nocte,

id. Cat. 1, 4, 9; id. de Or. 1, 22, 104; id. Att. 1, 8:

apud Ostorium Scapulam epulatur,

Tac. A. 14, 48:

apud Cornelium Primum juxta Velabrum delituit,

id. H. 3, 74; 1, 14:

Factum est, ut moraretur apud Simonem quendam,

Vulg. Act. 9, 43:

invenient hominem apud sororem tuam occultantem se,

Cic. Dom. 83:

qui apud te esset eductus,

id. Quinct. 69:

apud quem erat educatus,

id. Lael. 20, 75:

cum alter ejus filius apud matrem educaretur,

id. Clu. 27:

disciplina C. Cassii, apud quem educatus erat,

Tac. A. 15, 52:

se apud Q. Mucium jus civile didicisse,

id. Or. 30:

apud eosdem magistratus institutus,

Suet. Calig. 24:

servorum manus tamquam apud senem festinantes,

Tac. H. 1, 7:

in convivio apud regem,

id. A. 2, 57: Bene vale;

apud Orcum te videbo,

in the abode of Orcus, Plaut. As. 3, 3, 16:

sacrificasse apud deos, i. e. in templis deorum,

Tac. A. 11, 27:

frater apud Othonem militans,

in the army of Otho, id. H. 2, 26; so,

nec solum apud Caecinam (cognoscebatur id damnum composuisse),

id. ib. 2, 27:

quorum sint legati apud se,

in his camp, Caes. B. G. 4, 8; cf.:

Quos cum apud se in castris Ariovistus conspexisset,

id. ib. 1, 47:

dici hoc potest, Apud portitores eas (litteras) resignatas sibi,

at the custom-house, Plaut. Trin. 3, 3, 64; 3, 3, 80:

Quantillum argenti mihi apud trapezitam siet,

at the banker's, id. Capt. 1, 2, 90:

duo genera materiarum apud rhetoras tractantur, i. e. in scholis rhetorum, as he says just before,

Tac. Or. 35.—Apud me etc. is sometimes added to domi or in aedibus, or interchanges with domi: Me. Ubi namst, quaeso? Ch. Apud me domi, Ter. Heaut. 3, 1, 21:

a me insidias apud me domi positas esse dixerunt,

Cic. Sest. 41:

domi esse apud sese archipiratas dixit duos,

id. Verr. 5, 73; so Vulg. Gen. 27, 15:

quae (signa) cognovi apud istum in aedibus,

Cic. Verr. 1, 50:

esse illa signa domi suae, non esse apud Verrem,

id. ib. 4, 16:

nihil apud hanc lautum, pistor domi nullus,

id. Pis. 67; id. Clu. 165.—Hence,

Trop.: apud se esse, to be at home, i. e. to be in one's senses, be one's self, be sane (only in conversational lang.; most freq. in Ter.; cf. Gr. en heautôi einai, Ar. Vesp. 642; opp. vecors, amens esse, to be out of one's wits, beside one's self; so Gr. phrenôn exestanai, Eur. Or. 1021):

Sumne ego apud me?

Plaut. Mil. 4, 8, 36:

Non sum apud me,

Ter. Phorm. 1, 4, 26, and Afran., Com. Rel, p. 170 Rib.:

Prae iracundia, Menedeme, non sum apud me,

Ter. Heaut. 5, 1, 48:

Vix sum apud me: ita animus commotust metu, spe, gaudio,

id. And. 5, 4, 34:

Num tibi videtur esse apud sese?

id. Hec. 4, 4, 85 (quasi ob amorem meretricis insanus, Don.):

proin tu fac, apud te ut sies,

id. And. 2, 4, 5 (= ut praeparatus sis, Don.); Petr. 129.—

In respect of persons, in whose presence or before whom any thing is done or takes place, esp. of discussions or debates in which the persons have the right of decision (Web. Uebungsch. p. 33), before, in the presence of, = coram, ad.

Of civil or military affairs, before:

cum res agatur apud praetorem populi Romani et apud severissimos judices,

Cic. Arch. 3:

apud eosdem judices reus est factus,

id. Clu. 22, 59:

vis de his judicari apud me?

Vulg. Act. 25, 9:

accusavit fratres suos apud patrem,

ib. Gen. 37, 2; ib. 1 Macc. 7, 6; ib. Joan. 5, 45:

hoc, quod nunc apud pontifices agis,

Cic. Dom. 51; 117:

istud ne apud eum quidem dictatorem quisquam egit isto modo,

id. Lig. 12:

qui hanc causam aliquotiens apud te egit,

id. Quinct. 30; so id. Verr. 2, 100; 3, 114; id. Caecin. 69; id. Sest. 120:

(populus Romanus) mihi potestatem apud se agendi dedit,

id. Verr. 5, 173: Repulsior secunda collatione dixit Cato in ea, quae est contra Cornelium apud populum, Paul. ex Fest. p. 286 Mull.:

tutoresne defendent apud istius modi praetorem?

Cic. Verr. 1, 153; id. Clu. 126: apud te cum sim defensurus me, Vulg. Act. [p. 146] 26, 2:

omnia apud praetores gererentur,

Tac. Or. 38:

causam nescio quam apud judicem defendebat,

Cic. Clu. 74; so Tac. A. 3, 12; id. Or. 19:

apud te defendit alium in ea voluntate non fuisse, in qua te,

Cic. Lig. 6:

apud judicem causam dicere,

id. Quinct. 43; id. Verr. 1, 26; id. Sex. Rosc. 85:

apud aliquem dicere,

id. Lig. 6; id. Deiot. 4:

verba apud senatum fecit,

id. Verr. 2, 2, 20:

habita apud senatum oratione,

Tac. A. 12, 25; 6, 8:

haec apud patres disseruit,

id. ib. 2, 43; 4, 2;

4, 6: modeste apud vos socius populi Romani questus est,

Cic. Verr. 4, 18:

Quae est ergo apud Caesarem querella?

id. Lig. 25:

isne apud vos obtinebit causam, qui etc.,

id. Caecin. 38:

petita multa est apud eum praetorem,

id. Verr. 1, 155:

causam contra aliquem apud centumviros dicere,

id. de Or. 2, 23, 98; Tac. Or. 38:

numerus oratorum quot annis apud magistratus publice subscribitur,

Cic. Verr. 3, 120:

apud eorum quem qui manumitteretur,

Liv. 41, 9: apud proconsules aliquem manumittere, Marcian. ap. Dig. 1, 162.—

In extra judicial cases, before:

apud hunc confessus es et genus etc.,

Plaut. Capt. 2, 3, 52:

nullam causam dico, quin mihi Et parentum et libertatis apud te deliquio siet,

id. ib. 3, 4, 93:

apud erum qui (servos) vera loquitur,

id. Am. 2, 1, 43:

apud novercam querere,

id. Ps. 1, 3, 80:

ego apud parentem loquor,

Cic. Lig. 30:

plura fateri apud amicos,

Tac. A. 14, 62:

aliquid apud aliquem laudare,

Cic. Att. 2, 25; Tac. A. 13, 46; so Vulg. Gen. 12, 15:

aliquem apud aliquos vituperare,

Cic. Phil. 2, 11:

apud quem tu etiam nos criminari soles,

id. Vatin. 29.—

Of one's feelings, views, judgment, with, in the view or sight of, before.

With verbs:

apud Tenedios sanctissimus deus habetur,

Cic. Fl. 61; id. Verr. 1, 49:

quod apud illos amplissimum sacerdotium putatur,

id. ib. 2, 126;

1, 69: si tutoris auctoritas apud te ponderis nihil habebat,

id. ib. 2, 55; id. Planc. 4:

apud judicem grave et sanctum esse ducetur,

id. Q. Rosc. 6:

Quae omnia apud nos partim infamia... ponuntur, Nep. praef. 5: justificatur apud Deum,

Vulg. Gal. 3, 11:

haec apud illos barbatos ridicula videbantur,

Cic. Mur. 26; id. Dom. 101:

unus dies apud Dominum (est) sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus,

Vulg. 2 Pet. 3, 8.—

With adjj.:

fuisti apud pontifices superior,

Cic. Dom. 4:

qui honos est apud Syracusanos amplissimus,

id. Verr. 4, 137; id. Font. 36:

quam clara (expugnatio) apud omnes,

id. Verr. 1, 50; 2, 50:

Satis clarus est apud timentem quisquis timetur,

Tac. H. 2, 76; id. Or. 7:

hoc est apud Graecos prope gloriosius quam Romae triumphasse,

Cic. Fl. 31; Tac. H. 5, 17:

quod aeque apud bonos miserum est,

id. ib. 1, 29:

quae justa sunt apud nos,

Vulg. 1 Macc. 11, 33; ib. Rom. 2, 13:

tunc eritis inculpabiles apud Dominum,

ib. Num. 32, 22:

si is pretio apud istum idoneus esset,

Cic. Verr. 2, 121.—

With substt.:

est tanta apud eos ejus fani religio atque antiquitas, ut etc.,

Cic. Verr. 1, 46:

tanta nominis Romani dignitas est apud omnes nationes, ut etc.,

id. ib. 5, 150:

qua (hic) apud omnes Siculos dignitate atque existimatione sit,

id. ib. 2, 111:

Dymnus modicae apud regem auctoritatis et gratiae,

Curt. 6, 72:

abominatio est uterque apud Deum,

Vulg. Prov. 17, 15.—Apud animum, apud animum meum, etc. sometimes stand for mihi, mecum, etc., or simply animo: Ea tute tibi subice et apud animum propone, before your mind, before you, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5:

ipsi primum statuerint apud animos, quid vellent,

Liv. 6, 39, 11:

Sic apud animum meum statuo,

Sall. de Ord. Rep. 2:

sic statuere apud animum meum possum,

Liv. 34, 2, 4.—So with pers. pron. in Vulg. after the Greek: haec apud se (pros heauton) oravit, within himself, to himself, Luc. 18, 11: Sciens apud semet ipsum (en heautôi), in himself, Joan. 6, 62: statui hoc ipsum apud me (emautôi), ne etc., with myself, 2 Cor. 2, 1; so, hoc cogitet apud se (eph heautou), ib. 10, 7.—

And simply before, in the presence of:

id apud vos proloquar,

Plaut. Capt. prol. 6:

nemo est meorum amicorum, apud quem expromere omnia mea occulta audeam,

Ter. Heaut. 3, 3, 14:

se jactant apud eos, quos inviti vident,

Cic. Fl. 61:

licet mihi, Marce fili, apud te gloriari, ad quem etc.,

id. Off. 1, 22, 78: de vobis glorior apud Macedones, Vulg. 2 Cor. 9, 2:

plus quam apud vos commemorari velitis,

Cic. Caecin. 77:

non apud indoctos loquor,

id. Pis. 68:

ostendit, quae quisque de eo apud se dixerit,

Caes. B. G. 1, 19:

quid apud magnum loquerentur Achillem,

Ov. M. 12, 163:

neque raro neque apud paucos talia jaciebat,

Tac. A. 4, 7:

loqui de se apud aliquem,

Cic. Att. 1, 3:

mentiri apud aliquem,

Plaut. Poen. 1, 1, 24:

apud aliquem profiteri,

Curt. 7, 7, 24:

Non est nobis haec oratio habenda apud imperitam multitudinem,

Cic. Mur. 61:

Caesar apud milites contionatur,

Caes. B. C. 1, 7:

gratias agere alicui apud aliquem,

Cic. Sest. 4; so Tac. A. 15, 22:

si quid (in me) auctoritatis est, apud eos utar, qui etc.,

Cic. Imp. Pomp. 2; so id. Lig. 16, and id. Red. in Sen. 24:

Quae fundebat apud Samson lacrimas,

Vulg. Jud. 14, 16.—

Of a person with whom, in whose case something is, exists, is done, with, in the case of, often = in with abl.:

quom apud te parum stet fides,

Plaut. Ps. 1, 5, 62:

Et bene apud memores veteris stat gratia facti,

Verg. A. 4, 539:

At fides mihi apud hunc est,

Ter. Heaut. 3, 3, 10: De. Quid est? Ch. Itan parvam mihi fidem esse apud te? id. Phorm. 5, 3, 27:

ut apud me praemium esse positum pietati scias,

id. Hec. 4, 2, 8:

alioqui mercedem non habebitis apud Patrem vestrum,

Vulg. Matt. 6, 1:

illa res quantam declarat ejusdem hominis apud hostes populi Romani auctoritatem,

Cic. Imp. Pomp. 46:

(eum) Aeduorum auctoritatem apud omnes Belgas amplificaturum,

Caes. B. G. 2, 14:

si M. Petrei non summa auctoritas apud milites exstitisset,

Cic. Sest. 12:

Pompei auctoritas apud omnes tanta est. quanta etc.,

id. Fl. 14; id. Phil. 13, 7:

ecquid auctoritatis apud vos socii populi Romani habere debeant,

id. Div. in Caecil. 17; so id. Verr. 2, 14; id. Mur 38:

(servi) apud eum sunt in honore et pretio,

id. Sex. Rosc. 77; id. Verr. 5, 157; id. Cat. 3, 2:

videmus quanta sit in invidia quantoque in odio apud quosdam virtus et industria,

id. Verr. 5, 181:

quo majore apud vos odio esse debet quam etc.,

id. ib. 1, 42:

domi splendor, apud exteras nationes nomen et gratia,

id. Clu. 154; id. Mur. 38:

Dumnorigem, magna apud plebem gratia,

Caes. B. G. 1, 18:

tanti ejus apud se gratiam esse ostendit, uti etc.,

id. ib. 1, 20:

certe apud te et hos, qui tibi adsunt, veritas valebit,

Cic. Quinct. 5; id. Div. in Caecil. 17; id. Lig. 30; id. Marcell. 14; id. Mil. 34:

utrum apud eos pudor atque officium aut timor valeret,

Caes. B. G. 1, 40:

apud quem ut multum gratia valeret,

Nep. Con. 2, 1:

video apud te causas valere plus quam preces,

Cic. Lig. 31; so id. Lael. 4, 13, and Tac. H. 3, 36:

quod apud vos plurimum debebit valere,

Cic. Div. in Caecil. 11; so Caes. B. G. 1, 17, and Tac. H. 4, 73:

qui tantum auctoritate apud suos cives potuit, ut etc.,

Cic. Verr. 2, 113:

speravit sese apud tales viros aliquid posse ad etc.,

id. Sex. Rosc. 141:

(eum) apud finitimas civitates largiter posse,

Caes. B. G. 1, 18:

quae (pecunia) apud me contra fidem meam nihil potuisset,

Cic. Verr. 1, 19:

quae (memoria) plus apud eum possit quam salus civitatis,

id. Phil. 5, 51; id. Verr. 3, 131:

qui apud eum plurimum poterat,

id. ib. 3, 130:

qui apud me et amicitia et beneficiis et dignitate plurimum possunt,

id. Sex. Rosc. 4; so Caes. B. G. 1, 9.—So very rarely with adjj.:

faciles sunt preces apud eos, qui etc.,

Cic. Har. Resp. 63:

nihil me turpius apud homines fuisset,

id. Att. 2, 19:

apud quos miserum auxilium tolerabile miserius malum fecit,

Cels. 3, 23.—

Of persons, of inhabitants of cities or countries, among whom one is, or something is, is done or happens, among = inter:

CONSOL. QVEI. FVIT. APVD. VOS., Epit. Scip. ap. Grotef. Gr. II. p. 296: homines apud nos noti, inter suos nobiles,

Cic. Fl. 52:

Ut vos hic, itidem ille apud vos meus servatur filius,

Plaut. Capt. 2, 2, 11; 2, 2, 62:

qui (colonus) perigrinatur apud vos,

Vulg. Exod. 12, 49:

qui regnabat apud vos,

ib. 1 Macc. 12, 7; ib. Matt. 13, 56; ib. Luc. 9, 41:

si iste apud eos quaestor non fuisset,

Cic. Div. in Caecil. 4; 65:

Apud eos fuisse regem Divitiacum,

Caes. B. G. 2, 4; 2, 2:

qui (praetores) apud illos a populo creantur,

Cic. Fl. 44:

apud quos consul fuerat,

id. Div. in Caecil. 66; id. Verr. 2, 5; 4, 108:

apud inferos illi antiqui supplicia impiis constituta esse voluerunt,

id. Cat. 4, 8; id. Tusc. 1, 5, 10; so Vulg. Eccli. 14, 17: Sunt apud infernos tot milia formosarum, Prop. 3, 2, 63:

fateri quae quis apud superos distulit in seram commissa piacula mortem,

Verg. A. 6, 568;

Vel. 2, 48, 2: studiis militaribus apud juventutem obsoletis,

Cic. Font. 42:

qui apud socios nominis Latini censi essent,

Liv. 41, 9:

qui apud gentes solus praestat, Naev., Com. Rel. p. 25 Rib.: quae sacra apud omnes gentes nationesque fiunt,

Cic. Verr. 4, 109:

id (simulacrum) apud Segestanos positum fuisse,

id. ib. 4, 80:

si apud Athenienses non deerant qui rem publicam defenderent,

id. Sest. 141, and Nep. Milt. 6, 2:

ille est magistratus apud Siculos, qui etc.,

Cic. Verr. 2, 131:

si tu apud Persas deprehensus etc.,

id. ib. 5, 166:

Apud Helvetios longe nobilissimus fuit Orgetorix,

Caes. B. G. 1, 2:

apud omnes Graecos hic mos est, ut etc.,

Cic. Verr. 2, 158, and id. Fragm. B. 7, 18 B. and K.:

quod apud Germanos ea consuetudo esset, ut etc.,

Caes. B. G. 1, 50:

aliis Germanorum populis usurpatum raro apud Chattos in consensum vertit,

Tac. G. 31:

Cui (mihi) neque apud Danaos usquam locus (est),

Verg. A. 2, 71:

apud Nahanarvalos antiquae religionis lucus ostenditur,

Tac. G. 43; 32; 38; 44; id. H. 4, 56; 4, 61; id. A. 2, 1; 2, 45: apud Graecos magis quam in ceteris nationibus exculta est medicina, Cels. praef. 3, 9.—So of an army, in, with, where in with abl. is commonly used:

qui apud exercitum cum Lucio Lucullo est,

in the army under L. Lucullus, Cic. Verr. 4, 49; so id. Arch. 11:

apud exercitum mihi fueris tot annos,

id. Mur. 45:

quod Hannibalem etiam nunc cum imperio apud exercitum haberent,

in the army with a command, Nep. Hann. 7, 3:

simul manere apud exercitus Titum utile videbatur,

Tac. H. 5, 10:

quod XII. pondo argenti habuisset apud exercitum,

with his troops, Plin. 33, 4, 50, § 143.—

In designating the author of a work or of an assertion, apud aliquem, in, by, in the writings of, any one (the work itself being designated by in with abl.; as, de qua in Catone majore satis multa diximus, Cic. Off. 1, 42, 151:

Socraiem illum, qui est in Phaedro Platonis,

id. de Or. 1, 7, 28:

quo in libro,

id. ib. 1, 11, 47):

ut scriptum apud eundem Caelium est,

Cic. Div. 1, 26, 55:

apud Xenophontem autem moriens Cyrus major haec dicit,

id. Sen. 22, 79:

quod apud Platonem est in philosophos dictum, quod etc.,

id. Off. 1, 9, 28:

apud Agathoclem scriptum in historia est,

id. Div. 1, 24, 50:

ut est apud poetam nescio quem,

id. Phil. 2, 65:

Quod enim est apud Ennium, etc.,

id. Off. 1, 8, 26:

de qua (ambitione) praeclare apud eundem est Platonem, simile etc.,

id. ib. 1, 25, 87:

Apud Varronem ita est, etc.,

Plin. 18, 35, 79, § 348:

ut video scriptum apud Graecos,

Cic. Scaur. 4:

invenio apud quosdam auctores,

Tac. H. 2, 37; so id. A. 1, 81; 3, 3:

reperio apud scriptores,

id. ib. 2, 88:

apud Solonem,

i. e. in his laws, Cic. Leg. 2, 26, 64:

cui bono est, si apud te Agamemnon diserte loquitur, i. e. in tragoediis tuis,

Tac. Or. 9. —Also of speakers:

apud quosdam acerbior in conviciis narrabatur,

Tac. Agr. 22.—

a.. Est aliquid apud aliquem = est alicui aliquid, apud aliquem being equivalent to dat. of possessor:

quae (scientia auguralis) mihi videtur apud majores fuisse dupliciter, ut etc.,

Cic. Leg. 2, 13, 33:

juris civilis magnum usum apud multos fuisse,

id. Brut. 41, 152:

cum apud eum summum esset imperium populi,

Nep. Phoc. 2, 4:

omnis gratia, potentia, honos, divitiae apud illos sunt,

Sall. C. 20, 8:

par gloria apud Hannibalem hostesque Poenos erat,

Liv. 22, 30, 8:

apud quos nulla loricarum galearumve tegmina (erant),

Tac. A. 12, 35:

pecuniam ac dona majora apud Romanos (esse),

id. H. 4, 76:

minorem esse apud victos animum,

id. ib. 3, 1;

2, 75: quando quidem est apud te virtuti honos,

Liv. 2, 1, 15: Phoebo sua semper apud me Munera sunt, Phoebus has his gifts with me, i. e. I have his gifts for Phoebus, Verg. E. 3, 62; so Hor. C. 3, 29, 5:

apud te est fons vitae,

Vulg. Psa. 35, 10:

apud Dominum (est) misericordia,

ib. ib. 129, 7.—

Est aliquid apud aliquem also simply denotes that something is in one's hands, in his power, at his disposal:

erat ei apud me pauxillulum Nummorum,

Ter. Phorm. 1, 1, 3:

negasse habere se (phaleras): apud alium quoque eas habuisse depositas,

Cic. Verr. 4, 29:

multa (signa) deposita apud amicos,

id. ib. 4, 36:

apud quem inventus est scyphus,

Vulg. Gen. 44, 16; ib. [p. 147] Exod. 22, 4; ib. Deut. 24, 12.—So also of persons:

te pix atra agitet apud carnuficem,

in the hands of, Plaut. Capt. 3, 4, 65:

qui (obsides) apud eum sint,

Caes. B. G. 1, 31; 1, 33.—

Apud aliquem = alicui, the dat. of indir. obj.:

remanet gloria apud me, Att., Trag. Rel. p. 194 Rib.: nihil apud Siculum, nihil apud civem Romanum tota in Sicilia reliquisse,

Cic. Verr. 4, 2:

si (cura rei publicae) apud Othonem relinqueretur,

Tac. H. 1, 13; 1, 20:

qui judicia manere apud ordinem Senatorium volunt,

Cic. Div. in Caecil. 8:

neque praemia caedis apud interfectorem mansura,

Tac. H. 2, 70; id. A. 15, 7:

fidens apud aliquem obligare,

Dig. 16, 1, 27.—So rarely with adjj.:

Essetne apud te is servos acceptissimus?

Plaut. Capt. 3, 5, 56:

non dicam amicum tuum, quod apud homines carissimum est,

Cic. Verr. 2, 110:

apud publicanos gratiosus fuisti,

id. ib. 2, 169; 4, 38; id. Fl. 76; id. Lig. 31: Apud homines hoc impossibile est;

apud Deum autem omnia possibilia sunt,

Vulg. Matt. 19, 26; ib. Marc. 10, 27.

Transf. In designations of place,

At, near, about, around, before (esp. freq. in the post-Aug. histt.) = ad, prope, circum, ante: tibi servi multi apud mensam adstant, Naev. ap. Prisc. p. 893 P. (Com. Rel. p. 10 Rib.):

verecundari neminem apud mensam decet,

Plaut. Trin. 2, 4, 77:

Quid apud hasce aedis negotii est tibi?

id. Am. 1, 1, 194:

Quid illisce homines quaerunt apud aedis meas?

id. Most. 4, 2, 26; id. Trin. 4, 2, 25: apud ignem adsidere, Turp. ap. Non. p. 522, 26 (Com. Rel. p. 100 Rib.); Sisenn. ap. Non. p. 86, 16:

navem is fregit apud Andrum insulam,

Ter. And. 1, 3, 17:

apud Tenedum pugna illa navalis,

Cic. Arch. 21:

ut apud Salamina classem suam constituerent,

Nep. Them. 3, 4:

apud oppidum morati,

Caes. B. G. 2, 7:

agri in Hispania apud Karthaginem Novam,

Cic. Agr. 1, 5:

bellatum apud Actium,

Tac. H. 1, 1; 1, 72; 3, 76:

Pugnabant alii tardis apud Ilion armis,

Ov. R. Am. 163:

morabatur in castris apud Galgalam,

Vulg. Jos. 10, 6:

quidquid apud durae cessatum est moenia Trojae,

Verg. A. 11, 288:

apud vetustam turrem, Att., Trag. Rel. p. 189 Rib.: apud castellum consedisse,

Tac. A. 4, 25:

Vitellianos, sua quemque apud signa, componunt,

id. H. 3, 35:

apud vexillum tendentes,

id. A. 1, 17:

trepidatur apud naves,

id. H. 2, 15:

hostis est non apud Anienem, sed in urbe,

Cic. Mur. 84; id. Fam. 2, 10, 5:

quam detraxerat apud rapidum Simoenta sub Ilio alto,

Verg. A. 5, 261:

apud abunaantem amnem et rapidas undas Inachi, Att., Trag. Rel. p. 175 Rib.: apud gelidi flumina Hebri,

Verg. A. 12, 331:

octo apud Rhenum legiones,

Tac. A. 1, 3:

apud ripam Rheni,

id. ib. 2, 83:

probavi te apud Aquam Contradictionis,

Vulg. Psa. 80, 8:

repertus apud fretum Siciliae,

Tac. A. 6, 14:

propitiata Juno apud proximum mare,

id. ib. 15, 44:

apud promunturium Miseni consedit in villa,

id. ib. 6, 50:

Ut aput nivem et ferarum gelida stabula forem, for in nive etc.,

Cat. 63, 53 Mull.:

apud altaria deum pepigere,

before, Tac. A. 11, 9:

decernuntur supplicationes apud omnia pulvinaria,

id. ib. 14, 12 (cf.:

unum diem circa omnia pulvinaria supplicatio fuit,

Liv. 41, 9):

apud Caesaris effigiem procubuit,

Tac. A. 12, 17; 13, 23:

quartum apud lapidem substiterat,

id. ib. 15, 60:

laudavit ipse apud rostra (for pro rostris),

Tac. A. 16, 6; so, apud forum (cf.: ad forum under ad, I. A. 3., and in Gr. Sophocl. Trach. 371, pros mesêi agorai;

on the other hand,

id. ib. 423, en mesêi agorai; id. ib. 524, têlaugei par ochthôi): Quidam apud forum mihi vendidit, Pomp., Com. Rel. p. 250 Rib.: Ch. Qui scis? By. Apud forum modo e Davo audivi, Ter. And. 2, 1, 2; 1, 5, 18:

Capuae multa apud forum aedificia de caelo tacta,

Liv. 41, 9 (Weissenb., in foro):

quod (templum) apud forum holitorium C. Duilius struxerat,

Tac. A. 2, 49.—

At, in = in with abl. or gen. or abl. of place: CONSVLES SENATVM CONSOLVERVNT N. OCTOB. APVD AEDEM DVELONAI, S. C. de Bacch. I.; so,

ejus statuam majores apud aedem matris deum consecravisse,

Tac. A. 4, 64:

apud villam est,

Ter. Ad. 4, 1, 1; so Cic. Verr. 4, 22, 48:

Eum argentum sumpsisse apud Thebas ab danista fenore,

Plaut. Ep. 2, 2, 67:

deponere apud Solos in delubro pecuniam,

Cic. Leg. 2, 16, 40:

ut rationes apud duas civitates possim relinquere,

id. Att. 6, 7, 2: qui mense Aprili apud Baias essent, id. Fragm. B. 13, 4, 1 B. and K.;

13, 4, 4 iid.: seditio militum coepta apud Sucronem,

Liv. 28, 29:

donum apud Antium statuitur,

Tac. A. 3, 71:

bellis civilibus Maecenatem equestris ordinis cunctis apud Romam atque Italiam praeposuit,

id. ib. 6, 11:

Titus in consecrando apud Memphim bove Apide diadema gestavit,

Suet. Tit. 5:

quod Judaeam praeterveniens apud Hierosolymam non supplicasset,

id. Aug. 93:

apud Mediolanum,

Lact. Mort. Persec. 48:

eum pugionem apud Capitolium consecravit,

Tac. A. 15, 74:

Equitum Romanorum locos sedilibus plebis anteposuit apud Circum,

id. ib. 15, 32:

quae (effigies) apud theatrum Pompei locaretur,

id. ib. 3, 72:

qui (rei) apud aerarium pependissent,

Suet. Dom. 9 Roth:

cujus (scientiae) apiscendae otium apud Rhodum magistrum Thrasullum habuit,

Tac. A. 6, 20; 4, 14; so Suet. Aug. 92; Eutr. 7, 13:

ut civitati Cibyraticae apud Asiam subveniretur,

Tac. A. 4, 13; 4, 18; 16, 15:

apud Pharsaliam,

Liv. Epit. 111:

apud Palaestinam,

Eutr. 7, 13:

qui erant apud Helladam,

Vulg. 1 Macc. 8, 9. —

Of time.

With words denoting time or occasion, in, at (rare):

apud saeclum prius,

Ter. Eun. 2, 2, 15:

aliquem apud judicium persequi,

at the trial, Cic. Verr. 4, 104.—

With words designating persons, with, among, in the time of:

hostis apud majores nostros is dicebatur, quem nunc etc.,

Cic. Off. 1, 12, 36:

fecerunt hoc multi apud majores nostros,

id. Verr. 2, 118; 5, 148:

Fuit eodem ex studio vir eruditus apud patres nostros,

id. Mur. 36; id. Off. 2, 24, 85; id. Lael. 2, 6:

Apud antiquos fuit Petron quidam, Cels. praef. 3, 9: aliam apud Fabricios, aliam apud Scipiones pecuniam (fuisse),

Tac. A. 2, 33.—

For ad with words implying motion (very rare):

APVT EVM PERVENIRE,

Inscr. Grut. 786, 5:

atque apud hunc eo vicinum,

Plaut. Mil. 2, 5, 70:

Bito apud aurificem,

Lucil. 30, 66 Mull.: apud legiones venit, Sall. Fragm. ap. Pomp. Commod. Don. p. 395 Lind.:

(naves) apud insulas longius sitas ejectae,

Tac. A. 2, 24:

qui apud Romanos de societate functus est legatione,

Vulg. 2 Macc. 4, 11.

(cf. ad, I. fin. b.)

It is sometimes placed after its subst.:

quae fiunt apud fabros, fictores, item alios apud,

Varr. L. L. 6, 78, p. 104 Mull.:

Is locus est Cumas aput,

Lucr. 6, 747 Lachm.:

montem apud Erycum,

Tac. A. 4, 43:

ripam apud Euphratis,

id. ib. 6, 31:

Misenum apud et Ravennam,

id. ib. 4, 5 (in Suet. Dom. 9 the editt. vary between aerarium apud and apud aerarium; the latter seems preferable, and is adopted by Oudend., Bremi, Baumg.-Crus., and Roth).—

It is sometimes placed between the subst. and adj.:

barbaras apud gentes,

Tac. A. 2, 88, 3, 26; 15, 60:

non modo Graecis in urbibus, sed Romana apud templa,

id. ib. 14, 14.—

Twice in Verg. it stands before the secondary adjunct of its subst.:

apud durae moenia Trojae, A. 11, 288: apud gelidi flumina Hebri,

ib. 12, 331. Apud is never found in compound words. V. more on this word in Hand, Turs. I. pp. 405-416.

auspĭcĭum, ii, n. [auspex], divination by observing the flight of birds, augury from birds, auspices (cf. augurium).

A.. Lit.:

auspicia avium,

Plin. 7, 56, 57, § 203 (as if overlooking the origin of auspicium): praetor auspicat auspicium prosperum, Naev. ap. Non. p. 468, 28: Dant (Romulus et Remus) operam simul auspicio augurioque etc., Enn. ap. Cic. Div. 1, 48, 107 (Ann. v. 81 sq. Vahl.:

pullarium in auspicium mittit,

Liv. 10, 40, 2:

ab auspicio bono proficisci, of marriage,

Cat. 45, 19 Ellis (cf. auspex, II. A. 2.) et saep.; cf.

the class. passages,

Cic. Div. 1, 47 sq.; 2, 34 sq.; Liv. 6, 41, 4 sq.—So auspicium habere, to have the right of taking auspices (which, in the performance of civil duties, was possessed by all magistrates, but, in time of war, only by the commander - in - chief):

omnes magistratus auspicium judiciumque habento,

Cic. Leg. 3, 3, 10:

quod nemo plebeius auspicia haberet,

Liv. 4, 6, 2.—Of the commander - in - chief:

expugnatum oppidumst Imperio atque auspicio mei eri Amphitruonis,

Plaut. Am. 1, 1, 37:

Ut gesserit rem publicam ductu, imperio, auspicio suo,

id. ib. 1, 1, 41;

2, 2, 25: qui ductu auspicioque ejus res prospere gesserant,

Liv. 5, 46, 6; 8, 31, 1; 10, 7, 7; 41, 28, 1 al.;

21, 40, 3: recepta signa ductu Germanici, auspiciis Tiberii,

Tac. A. 2, 41:

Septentrionalis oceanus navigatus est auspiciis divi Augusti,

Plin. 2, 67, 67, § 167:

alia ductu meo, alia imperio auspicioque perdomui,

Curt. 6, 3, 2:

domuit partim ductu partim auspiciis suis Cantabriam, etc.,

Suet. Aug. 21 Ruhnk.—And so absol.:

vates rege vatis habenas, Auspicio felix totus ut annus eat (sc. tuo),

Ov. F. 1, 26 Merk.—Hence for the chief command, guidance:

tuis auspiciis totum confecta duella per orbem,

Hor. Ep. 2, 1, 254 Schmid:

Illius auspiciis obsessae moenia pacem Victa petent Mutinae,

Ov. M. 15, 822.—And, in gen., right, power, inclination, will:

Me si fata meis paterentur ducere vitam Auspiciis et sponte meā componere curas, etc.,

Verg. A. 4, 341:

Communem hunc ergo populum paribusque regamus Auspiciis,

id. ib. 4, 103 (aequali potestate, Serv.).—

Transf., in gen., a sign, omen, a divine premonition or token:

Liquido exeo auspicio foras, Avi sinistrā,

Plaut. Ep. 2, 2, 2; so id. Ps. 2, 4, 72:

optimum,

id. Stich. 3, 2, 6: dicere ausus est optimis auspiciis ea geri, Cic. Sen. 4, 11:

quae contra rem publicam ferrentur, contra auspicia ferri,

id. ib.:

melius,

Plaut. Men. 5, 9, 88:

vanum,

Prop. 1, 3, 28:

infaustum,

Verg. A. 11, 347:

felix,

Just. 1, 10 al. —So, auspicium facere, of things which give signs, tokens, omens:

augurium haec (mustela) facit,

Plaut. Stich. 3, 2, 10:

cur aliis a laevā, aliis a dexterā datum est avibus, ut ratum auspicium facere possint?

Cic. Div. 2, 38, 80:

circa summum culmen hominis auspicium fecisse,

Liv. 1, 34, 9.— Poet.: cui (diviti) si vitiosa libido Fecerit auspicium, gave him a token (viz. for changing), urged him to a new decision, Hor, Ep. 1, 1, 86.—

Trop., = initium, a beginning (cf. auspicor, II., and auspex, II. B.):

auspicia belli a parricidio incipientes,

Just. 26, 2, 2:

auspicia regni a parricidio coepit,

id. 27, 1.

Maelĭus, a, the name of a Roman gens, of which the most celebrated member is Sp. Maelius, who, under suspicion of aiming at kingly power, was slain, at the command of the dictator L. Quinctius Cincinnatus, by the magister equitum C. Servilius Ahala, Liv. 4, 13 sq.; Cic. Cat. 1, 1, 3; id. Sen. 16, 56; id. Phil. 2, 44, 114; cf. Aequimaelium.—Hence,

Maelĭānus, a, um, adj., of or belonging to Mælius, Mælian: caedes, i. e. the murder of Sp. Maelius, Liv. 4, 16.— Subst.: Maelĭāni, ōrum, m., the partisans of Mælius, Mælians, Liv. 4, 14.

Maelĭus, a, the name of a Roman gens, of which the most celebrated member is Sp. Maelius, who, under suspicion of aiming at kingly power, was slain, at the command of the dictator L. Quinctius Cincinnatus, by the magister equitum C. Servilius Ahala, Liv. 4, 13 sq.; Cic. Cat. 1, 1, 3; id. Sen. 16, 56; id. Phil. 2, 44, 114; cf. Aequimaelium.—Hence,

Maelĭānus, a, um, adj., of or belonging to Mælius, Mælian: caedes, i. e. the murder of Sp. Maelius, Liv. 4, 16.— Subst.: Maelĭāni, ōrum, m., the partisans of Mælius, Mælians, Liv. 4, 14.

nūmen, ĭnis, n. [for nuimen, root nu-; Gr. neuô, nod; Lat. nuo in re-nuo, etc], prop., a nodding with the head, a nod: numen quasi nutus dei ac potestas dicitur, Paul. ex Fest. p. 173 Müll.—Hence, trop., a nod, i. e. command, will.

In gen.:

ad numen mentis momenque moveri,

Lucr. 3, 144 (but id. 2, 632, and 4, 179, the correct reading is momine, v. Lachm.).—

In partic., the divine will, the will or power of the gods, divine sway (the class. signif. of the word):

numen dicunt esse imperium, dictum ab nutu: numina sunt, quojus imperium maximum esse videatur,

Varr. L. L. 7, § 85 Müll.:

deo, cujus numini parent omnia,

Cic. Div. 1, 53, 120:

multa saepe prodigia vim ejus (Cereris) numenque declarant,

id. Verr. 2, 4, 49, § 107:

di inmortales suo numine atque auxilio sua templa atque urbis tecta defendunt,

id. Cat. 2, 13, 29:

numen interdictumque deorum immortalium,

id. Pis. 21, 48: nox et Diana, Nunc, nunc adeste, nunc in hostiles domos Iram atque numen vertite, Hor. Epod. [p. 1225] 5, 54.—To Fortune:

nullum numen abest, si sit prudentia,

Juv. 10, 365.—Hence, transf., of the will, might, authority of powerful persons:

flectere tenta Caesareum numen, numine, Bacche, tuo,

Ov. Tr. 5, 3, 45; cf. id. P. 4, 13, 24:

annuite, Patres Conscripti, nutum numenque vestrum invictum Campanis,

Liv. 7, 30; cf.:

quanta potestas, quanta majestas, quantum denique numen, sit historiae,

Plin. Ep. 9, 27, 1.—

Godhead, divinity, deity, divine majesty, etc.:

numina Palladis,

Verg. A. 3, 543:

per Dianae numina,

Hor. Epod. 17, 3:

venerantur numina nymphae, Mygdonidesque nurus,

Ov. M. 6, 44:

audis... positas ut glaciet nives Puro numine Juppiter,

Hor. C. 3, 10, 8.—Concr., a divinity, deity, a god, goddess:

caeleste numen,

Liv. 1, 21, 1; Val. Max. 2, 4, 4; 5, 1, 3; Amm. 19, 1, 4:

summum,

Sen. Q. N. 7, 30, 4; Amm. 15, 8, 9; 17, 7, 3 al.:

templa et effigies numinum,

Tac. A. 1, 10; 1, 73; 3, 71; 15, 45; Suet. Calig. 22:

nos magna precati Numina,

Verg. A. 3, 634:

si quem Numina laeva sinunt,

id. G. 4, 7:

promissaque numine firmat,

i. e. by calling a god to witness, by an oath, Ov. M. 10, 430:

vadimus immixti haud numine nostro,

the divinity not with us, Verg. A. 2, 396, cf. sqq.:

hospes numinis Idaei,

Juv. 3, 138:

in contumeliam numinum,

Plin. Pan. 11:

Titus numinibus aequatus est,

id. ib. 35:

numinis loco habere,

Tac. G. 8:

numina quibus sacrificabat,

Val. Max. 5, 10, ext. 2:

ea numina, i. e. Apollo and Diana,

Tac. A. 3, 61; Plin. 4, 7, 12, § 25; 18, 13, 35, § 132.—Of the manes of a beloved person:

juro per illos manes, numina mei doloris,

Quint. 6 prooem. § 10 Spald.

tĕnĕo, tĕnŭi, tentum, 2 ( perf. subj. tetinerim, Pac. ap. Non. 178, 15:

tetinerit,

Att. ib. 178, 12:

tetinisse,

Pac. ib. 178, 11; fut. perf. tetinero, acc. to Fest. p. 252 Müll. Another collat. form of the perf. tenivi, acc. to Charis. p. 220 P.; Diom. pp. 363 and 369 ib.), v. a. and n. [root ten-, tan-; Gr. tanumai, teinô; Sanscr. tanomi, to stretch, spread; this root appears in many derived meanings; cf. Lat.: tendo, tenuis, tener, tenor, tenus].

Act., to hold, keep, have in the hand, in the mouth, etc.

Lit.

In gen.: Eu. Porrige bracchium, prehende: jam tenes? Cha. Teneo. Eu. Tene, Plaut. Merc. 5, 2, 42; cf.

argentum,

id. Pers. 3, 3, 9:

cum pyxidem teneret in manu,

Cic. Cael. 26, 63;

for which: aliquid manu,

Quint. 10, 7, 31; Ov. M. 11, 560; id. A. A. 1, 320; Hor. Ep. 1, 19, 34:

aliquid dextrā,

Ov. F. 1, 99:

digitis,

id. ib. 2, 102; id. M. 9, 86; 9, 522:

lacertis,

id. ib. 2, 100 al.:

radicem ore,

Cic. Div. 2, 68, 141:

cibum ore,

Phaedr. 1, 4, 6;

for which: decoctum diu in ore,

Plin. 25, 13, 105, § 166:

aliquem in sinu,

Ov. H. 3, 114;

for which: aliquem sinu,

id. ib. 13, 157:

flabellulum,

Ter. Eun. 3, 5, 50:

facem,

Verg. A. 6, 224:

telum,

Liv. 2, 19. — Prov.: manu tenere aliquid, to seize, grasp, or comprehend a thing which is palpable or evident: aliter leges, aliter philosophi tollunt astutias: leges, quātenus manu tenere possunt;

philosophi, quātenus ratione et intellegentiā,

Cic. Off. 3, 17, 68; cf.:

cum res non conjecturā, sed oculis ac manibus teneretur,

id. Clu. 7, 20. —

In partic.

With the accessory idea of possession, to hold, i. e. to be master of, have in one ' s power, possess, etc. (syn.:

possideo, habeo): multa hereditatibus, multa emptionibus, multa dotibus tenebantur sine injuriā,

Cic. Off. 2, 23, 81:

quae tenuit dives Achaemenes,

Hor. C. 2, 12, 21:

Evander qui multis ante tempestatibus tenuerat loca,

Liv. 1, 5:

provinciam a praedonibus liberam,

Cic. Imp. Pomp. 11, 32:

colles praesidiis,

Caes. B. C. 3, 43:

Formiarum moenia et Lirim,

Hor. C. 3, 17, 8:

tenente Caesare terras,

id. ib. 3, 14, 15:

rem publicam,

Cic. Mur. 39, 83; id. Sest. 19, 44:

summam imperii,

Caes. B. G. 3, 22:

equitum centurias,

Cic. Fam. 11, 16, 3:

alterum cornu,

to command, Nep. Pelop. 4, 3:

provincias aliaque omnia,

Sall. C. 39, 2: scenam, to have sole possession of. [p. 1854] rule over, Suet. Tit. 7. —

Of the possession of the object of affection: te tenet,

Tib. 1, 6, 35; 2, 6, 52; Verg. E. 1, 32; Ov. H. 2, 103 Ruhnk.; 15, 88; id. Am. 3, 7, 3; Phaedr. 2, 2, 4.—In colloq. lang., teneo te, I have you once more, of again seeing the beloved person:

teneone te, Antiphila, maxime animo exoptata meo?

Ter. Heaut. 2, 4, 27 Ruhnk.; Sen. Ben. 7, 4; Ov. H. 18, 183; cf.:

et comitem Aenean juxta natumque tenebat Ingrediens,

Verg. A. 8, 308.—Also like our I have you (fast, bound, etc.):

teneo te, inquam, nam ista Academiae est propria sententia,

Cic. Ac. 2, 48, 148; id. Quint. 20, 63.— Absol.: qui tenent (sc. rem publicam), who are in possession of the State, of public affairs:

qui tenent, qui potiuntur,

Cic. Att. 7, 12, 3; 2, 18, 1. —

With the accessory idea of firmness, persistence, to hold fast, occupy; to watch, guard, defend; to maintain, retain a thing:

legio locum non tenuit atque in proximum collem se recepit,

Caes. B. C. 1, 44:

montes teneri,

id. B. G. 3, 2:

haec noctu firmis praesidiis tenebantur,

id. ib. 7, 69:

Capitolia celsa tenebat,

Verg. A. 8, 653:

quo teneam Protea nodo?

Hor. Ep. 1, 1, 90:

te neque intra Claustra tenebo,

id. C. 3, 11, 44; cf.:

in manicis et Compedibus saevo te sub custode tenebo,

id. Ep. 1, 16, 77: laqueis (se) sensit teneri... fugam frustra tentabat;

at illam Lenta tenet radix exsultantemque coërcet,

Ov. M. 11, 74 sq.; 1, 535:

Athenae tuae sempiternam in arce oleam tenere potuerunt,

Cic. Leg. 1, 1, 2:

agri qui diu aquam tenent,

Pall. Apr. 2, 4:

classem ibi tenebat,

Liv. 31, 46, 8: secundissimo vento cursum tenere, to hold or keep one ' s course, Cic. N. D. 3, 34, 83; cf.:

vento intermisso cursum non tenuit,

Caes. B. G. 5, 8; 4, 28; so,

cursum,

Cic. Planc. 21, 52; id. Rep. 1, 2, 3 fin.; Quint. 4, 3, 13:

quo iter,

Verg. A. 1, 370; Plin. Ep. 6, 16, 10:

(lunam) fingunt cursus viam sub sole tenere,

Lucr. 5, 714:

tenuit tamen vestigia Bucar,

Liv. 29, 32, 6.—

With the accessory idea of reaching the object aimed at, to reach, attain a place:

montes effuso cursu Sabini petebant et pauci tenuere,

Liv. 1, 37, 4:

regionem,

id. 30, 25, 11:

Tenum,

id. 36, 21, 1:

terram,

id. 37, 16, 4; 37, 11, 5; 37, 13, 4;

26, 29, 4: Hesperiam,

Ov. F. 1, 498:

portus,

id. H. 18, 198; Tac. Agr. 38 fin.:

cum quibus (navibus) Cythnum insulam tenuit,

id. H. 2, 9.—

With the accessory idea of movement impeded, to hold fast, hold back, hinder, restrain, detain, check, control, stay, etc.:

naves, quae vento tenebantur,

Caes. B. G. 4, 22:

quid hic agatur, scire poteris ex eo, qui litteras attulit, quem diutius tenui, quia, etc.,

Cic. Att. 11, 3, 1:

si id te non tenet, advola,

id. Fam. 16, 19:

septimum jam diem Corcyrae tenebamur,

id. ib. 16, 7 init.:

Marcellum ab gerundis rebus valetudo adversa Nolae tenuit,

Liv. 24, 20, 7:

non tenebo te pluribus,

Cic. Fam. 11, 16, 3; cf. absol.:

ne diutius teneam,

id. Verr. 2, 1, 13, § 34: solutum (corpus) tenere, Cels. praef. med.; cf.

ventrem,

id. 4, 19 med.:

tene linguam,

Ov. F. 2, 602:

pecus omne tenendum,

Verg. G. 2, 371:

vix a te videor posse tenere manus,

Ov. Am. 1, 4, 10; so,

manus,

id. M. 13, 203; cf.:

manum stomachumque teneto,

Hor. S. 2, 7, 44:

saeva tene cum Berecyntio Cornu tympana,

id. C. 1, 18, 13:

et Phoebi tenuere viam,

i. e. impeded, closed up, Luc. 5, 136:

quo me decet usque teneri?

Verg. A. 5, 384:

lacrimas,

Caes. B. G. 1, 39; so,

lacrimas in morte miserā non tenebamus,

Cic. Verr. 2, 5, 67, § 172:

dictator exercitum in stativis tenebat,

Liv. 6, 14, 1. —

Esp.: se tenere, to keep back, remain, stay:

Sabinus castris sese tenebat,

Caes. B. G. 3, 17; 1, 40; Liv. 2, 45, 2:

nullā clade acceptā castris se pavidus tenebat,

id. 3, 26, 3:

Hasdrubal procul ab hoste intervallo tenebat se,

id. 23, 26, 2:

se domi a conventu remotum tenere,

Nep. Dion, 9, 1:

ego tamen teneo ab accusando vix me hercule: sed tamen teneo,

restrain myself, refrain, Cic. Q. Fr. 3, 2, 2:

nec se tenuit, quin, etc.,

id. Ac. 2, 4, 12; cf.

mid.: teneri non potui, quin tibi apertius illud idem his litteris declararem,

id. Att. 15, 14, 2; Just. 6, 7, 10; cf.:

se intra silentium tenuit,

Plin. Ep. 4, 17, 8:

multum me intra silentium tenui,

id. ib. 7, 6, 6.—

Trop.

In gen., to hold, contain in the mind, to conceive, comprehend, know (syn.:

percipio, intellego): nunc ego teneo, nunc scio, Quid sit hoc negotii,

Plaut. Capt. 3, 5, 39: tenes Quorsum haec tendant quae loquor, id. Ps. 1, 2, 81:

tenes, quid dicam?

Ter. Heaut. 4, 3, 22:

teneo,

I understand, id. And. 1, 1, 59:

teneo quid erret,

id. 3, 2, 18; Cic. Rep. 1, 23, 37; cf.: quibus capiatur Caesar, tenes, Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 5:

quae a Romanis auguribus ignorantur, a Cilicibus... Lyciis tenentur,

Cic. Div. 1, 15, 25:

quoniam ea, quae tenebatis ipsi, etiam ex me audire voluistis,

id. Rep. 1, 46, 70:

alicujus reconditos sensus,

id. Sest. 10, 22:

quo pacto cuncta tenerem,

Hor. S. 2, 4, 8:

et teneo melius ista,

Mart. 4, 37, 7.—With inf.:

nullus frugi esse homo potest, nisi qui et bene facere et male tenet,

Plaut. Bacch. 4, 4, 10; Lucr. 3, 647.—

In partic.

To have possession of, have the mastery of, to control any thing:

cum rem publicam opes paucorum non virtutes tenere coeperunt,

Cic. Rep. 1, 34, 51.—

To hold fast, guard, preserve, uphold, keep, insist (syn. servo):

sin consuetudinem meam, quam in re publicā semper habui, tenuero,

Cic. Phil. 1, 11, 27:

ordinem,

id. ib. 5, 13, 35:

portum,

id. Fam. 1, 9, 21:

statum,

id. Rep. 1, 28, 44:

non tenebat ornatum suum civitas,

id. ib. 1, 27, 43:

si jus suum populi teneant,

id. ib. 1, 32, 48:

nec diutius umquam tenetur idem rei publicae modus,

id. ib. 1, 44, 68:

est boni viri, haec duo tenere in amicitiā, etc.,

id. Lael. 18, 65:

morem,

id. Off. 3, 10, 44; so id. Fl. 7, 15; Verg. A. 3, 408:

foedus,

Cic. Balb. 15, 34:

tenebat non modo auctoritatem, sed etiam imperium in suos,

id. Sen. 11, 37:

silentium,

Liv. 1, 28, 8.—

To hold fast, maintain, support, defend, uphold, insist:

illud arcte tenent accurateque defendunt, voluptatem esse summum bonum,

hold fast, maintain, Cic. Par. 1, 3, 14; cf.:

illud, quod multos annos tenuisset,

id. Ac. 2, 22, 71; and:

quod idem Peripatetici non tenent,

id. Fin. 3, 13, 44:

propositum tenere,

to maintain, Caes. B. C. 3, 42, 1:

suas leges,

Cic. Verr. 1, 4, 13:

causam apud centumviros,

id. Caecin. 24, 67:

quo causae teste tenentur,

Hor. Ep. 1, 16, 43:

locum quendam cum aliquo,

Cic. Brut. 21, 81.— With ne:

plebs tenuit, ne consules in proximum annum crearentur,

Liv. 4, 30, 16:

ne quid ferretur ad populum, patres tenuere,

id. 3, 29, 8; 24, 19, 7. — With ut:

tenuere patres, ut Fabius consul crearetur,

Liv. 2, 42, 2 Weissenb. ad loc.:

scripseram tenuisse Varenum ut sibi evocare testes liceret,

Plin. Ep. 6, 5, 1.—

Of memory:

alicujus memoriam cum summā benevolentiā tenere,

to recollect, preserve a recollection of, Cic. Fam. 6, 2, 1.—Esp.:

memoriā tenere: memoriā tenetis, compluris in Capitolio res de caelo esse percussas,

you remember, Cic. Cat. 3, 8, 19; id. Fam. 1, 9, 12; Caes. B. G. 1, 14; cf.:

memoriā teneo, C. Sulpicium Gallum, etc.,

id. Rep. 1, 14, 21; v. memoria; so without memoria, to bear in mind, remember, recollect:

satin' haec meministi et tenes?

Plaut. Pers. 2, 2, 1:

numeros memini, si verba tenerem,

Verg. E. 9, 45:

dicta tenere,

Hor. A. P. 336; id. S. 2, 4, 8:

quem (Cyrum) omnia militum tenuisse creditum est nomina,

Quint. 11, 2, 50; 11, 2, 45.—

To reach an object striven after, to gain, acquire, obtain, attain (syn. assequor):

per cursum rectum regnum tenere,

Cic. Agr. 2, 17, 44:

Servium Tullium post hunc captivā natum, ingenio virtute regnum tenuisse,

Liv. 4, 3, 12:

teneri res aliter non potest,

Cic. Fam. 1, 1, 3:

multa tenuisse,

Liv. 42, 11, 8:

causam,

Ov. M. 13, 190.—

To hold, hold back, repress, restrain, bind, fetter, etc. (syn.:

refreno, retineo): iracundiam teneat, avaritiam coërceat,

Cic. Par. 5, 1, 33:

dolorem,

id. Att. 12, 38, 2:

cupiditates,

id. Verr. 2, 3, 1, § 3:

somnum,

id. Brut. 80, 278:

risum,

id. Vatin. 8, 20; Hor. A. P. 5:

iram,

Curt. 4, 2, 5:

ea, quae occurrant, tenere,

to hold back, keep to themselves, Cic. de Or. 2, 54, 221.—

Of laws, etc., to bind, hold, obligate, be binding on, control, etc.:

quamquam leges eum non tenent,

Cic. Phil. 11, 5, 11; cf.:

interdicto non teneri,

id. Caecin. 14, 41:

voto quodam et promisso teneri,

id. Att. 12, 18, 1:

ut plebi scita omnes Quirites tenerent,

Liv. 8, 12, 14; cf.:

olim patricii dicebant se plebi scitis non teneri,

Gai. Inst. 1, 3:

cum velut in controverso jure esset, tenerenturne patres plebi scitis, legem tulere, ut quod tributim plebis jussisset, populum teneret,

Liv. 3, 55, 3:

teneri alienis foederibus,

id. 24, 29, 11: poenā teneri, to be subject or liable to, Cic. Q. Fr. 2, 3, 5:

testibus in re perspicuā teneri,

to be convicted, id. Caecin. 2, 4; cf.: nemo ita in manifesto peccatu tenebatur, ut, etc., id. Verr. 2, 2, 78, § 191:

caedis teneri,

Quint. 5, 14, 11:

teneri repetundarum,

Tac. A. 11, 7 fin.:

furti,

Dig. 6, 1, 4:

injuriarum,

ib. 47, 10, 11:

mandati,

ib. 17, 1, 10.— Transf.:

nisi illi ipsi, qui eas (libidines) frangere deberent, cupiditatis ejusdem tenerentur,

Cic. Leg. 3, 13, 31 Mos. and Orell. N. cr. —

Of dispositions, desires, etc., to possess, occupy, control:

quae te tanta pravitas mentis tenuerit, ut, etc.,

has had possession of you, Cic. Vatin. 6, 14:

summum me eorum (librorum) studium tenet,

id. Att. 1, 11, 3:

magna me spes tenet,

id. Tusc. 1, 41, 97:

de triumpho nulla me cupiditas umquam tenuit,

id. Att. 7, 2, 6:

si consilio pulso libidines iracundiaeve tenerent omnia,

id. Rep. 1, 38, 60:

nisi forte quem inhonesta et perniciosa libido tenet,

Sall. J. 3, 4: neque irā neque gratiā teneri, to be controlled or influenced, Cic. N. D. 1, 17, 45; so,

teneri desiderio,

id. Sen. 10, 33:

studio philosophiae,

id. Ac. 1, 2, 4:

magno amore,

Verg. A. 1, 675:

pompā, ludis atque ejusmodi spectaculis teneri,

to be enchained, fascinated, Cic. Fin. 5, 18, 48; cf.:

ut oculi picturā teneantur, aures cantibus,

id. Ac. 2, 7, 20:

is qui audit, ab oratore jam obsessus est ac tenetur,

id. Or. 62, 210.—With ne, Ov. M. 7, 146. —

To take in, comprise, comprehend, include:

haec magnos formula reges, Excepto sapiente, tenet,

Hor. S. 2, 3, 46.—More freq. pass.: teneri aliquā re, to be contained, comprised, grounded, to consist in a thing:

ut homines deorum agnatione et gente teneantur,

Cic. Leg. 1, 7, 23:

id quod (genus officiorum) teneatur hominum societate,

id. Off. 1, 45, 160:

quae (causae) familiaritate et consuetudine tenentur,

id. Fam. 13, 29, 1:

dixi jam antea, ipsam rationem arandi spe magis et jucunditate quadam quam fructu atque emolumento teneri,

id. Verr. 2, 3, 98, § 227.

Neutr. (freq. after the Aug. per.; perh. not in Cic.).

Lit.

To hold a position anywhere, maintain one ' s self:

quā abscisae rupes erant, statio paucorum armatorum tenebat,

Liv. 32, 5, 12:

duo extra ordinem milia tenuere,

id. 3, 62, 7:

tenent Danai, quā deficit ignis,

Verg. A. 2, 505.—

For cursum tenere, to hold or take one ' s way, to sail, steer in any direction:

Aeneam... ab Siciliā classe ad Laurentem agrum tenuisse,

Liv. 1, 1, 4:

Cassandream petentes, primo ad Mendin tenuere,

Liv. 31, 45, 14:

ad Mendaeum,

id. 21, 49, 2:

Diam,

Ov. M. 3, 690:

Creten,

id. ib. 13, 706:

Hesperiam,

id. F. 1, 498:

Ausoniam,

id. ib. 4, 290 al.:

medio tutissimus ibis... Inter utrumque tene,

Ov. M. 2, 140.—

Trop., with the accessory idea of continuance (cf. I. A. 2. b. and B. 2. b. supra), to hold out, hold on, last, endure, continue, maintain itself, prevail, etc. (cf. obtineo):

imber per noctem totam tenuit,

Liv. 23, 44, 6; cf.:

incendium per duas noctes ac diem unum tenuit,

id. 24, 47, 15:

per aliquot dies ea consultatio tenuit,

id. 2, 3, 5; 3, 47, 6:

tenet fama, lupam, etc.,

id. 1, 4, 6:

quod nunc quoque tenet nomen,

id. 1, 17, 6:

fama tenuit, haud plus fuisse modio,

id. 23, 12, 2; 21, 46, 10:

tenuit consuetudo, quae cottidie magis invalescit, ut, etc.,

Quint. 2, 1, 1 Spald.; so,

consuetudo, ut, etc.,

id. 8, 5, 2:

nomen illud tenet,

id. 9, 4, 47 Spald.; cf. Ov. M. 1, 712.